Geen familiedrama’s meer in de mediaCU-kamerlid Voordewind pleit voor een mediacode ten aanzien van ‘gezinsdrama’s zoals recentelijk in Zwijndrecht en Almere. Theoloog Frank G. Bosman pleit voor een veel omvangrijker debat.
De moordpartij van een vader op zijn kinderen in Zwijndrecht was een voorlopig ‘dieptepunt’ in de recente golf van gezinsdrama’s. Diverse media maakten gretig melding van de afscheidsmail van de dader. Sommige publiceerden zelfs de gehele – schokkende – inhoud. Eerder dit jaar werden meer van dit soort drama’s gebracht, onder andere zeer recent in Almere. CU-kamerlid Voordewind zwengelt nu het debat aan rond deze drama’s, die zij terecht als ‘gezinsmoorden’ bestempeld. Het woord ‘drama’ geeft teveel goodwill aan de moordenaar, meestal een wanhopige vader. Die vader hoeft trouwens niet altijd een moordenaar te zijn: hij kan zijn kind ook ‘gewoon’ ontvoeren van haar basisschool en meenemen naar Amerika. Daarvan hebben we ook recent een voorbeeld gezien.
Voordewind is bang voor kopieergedrag: uitgebreid berichten over dit soort gruweldaden zou andere op een (slecht) idee kunnen brengen. Daar heeft ze gelijk in, maar er is meer aan de hand. Ik kreeg het bericht over de moordpartijen in Almere en Zwijndrecht tijdens het NOS-journaal van zes uur. Mijn kinderen van zeven en acht zitten daarbij, omdat ik graag wil dat ze iets meekrijgen over de grotere wereld. Voor teveel kinderen (en ook volwassenen) is de wereld beperkt tot de eigen gemeente of zelfs buurt. Toen mijn kinderen hoorden dat een vader zijn kinderen had vermoord, gingen de ogen even twijfelend mijn kant op. Tijdens het rituele nakaarten over het journaal vroegen zij honderduit over hoe zo’n man dat kan doen. Ik kon het zo ook niet vertellen. De optelsom van de sociale en psychische problemen van de dader kleurde te grijs tegen het bloed van zijn dode kinderen. Het Jeugdjournaal is natuurlijk een mooie optie om je kinderen van dit soort drama’s af te schermen, maar dan moet je als ouder wel over de infantilisering van het nieuws heen kunnen stappen. Maar er is meer.
Onderwijzers klagen al jaren over de stortvloed aan ‘projecten’ die zij van het Rijk en vele belangengroeperingen moeten uitvoeren: van boomplantdagen tot antidrugscampagnes, van seksuele voorlichting tot antipestdagen. Allemaal heel mooi en nuttig natuurlijk, maar welk beeld geven wij als volwassen aan onze kinderen mee? De tendens lijkt de volgende. Seks is vooral een kwestie van niet zwanger worden, niet verkracht worden en geen enge ziektes opdoen. De natuur is vooral iets waarnaar je snel moet gaan kijken, anders hebben we er niets meer van over. Voor de rest bestaat je wereld als kind voornamelijk uit: kinderlokkers op MSN, gevaarlijke oudere ‘vrienden’ die je aan de drank, drugs en tabak willen helpen, de aanstaande ondergang van onze planeet, en nu sinds kort onbetrouwbare vaders die in een onbewaakt ogenblik veranderen in moordenaars en ontvoerders.
Wat ik dan wil van de media? Ik wil nieuws over en analyses van de Europese verkiezingen, over de eeuwige strijd in het Midden-Oosten (liefst zonder de beelden van bebloede lijken, daar kan ik mijzelf wel een beeld van vormen), over de Engelse politiek die onder hoogspanning staat vanwege ‘bonnetjes’, enzovoorts. Dat er weer een oude dame is overreden of een pedofiel actief in Noord-Groningen hoef ik niet te weten. Alleen voor mensen die daar wonen kan deze informatie relevant zijn. Commerciële zenders en hun zogenaamde actualiteitenrubrieken leven natuurlijk op het uitbaten van deze drama’s, maar van de publieke omroepen verwacht ik iets meer afstand en reflectie.
Wat verwacht ik dan van de school? Dat de leraren onze kinderen leren rekenen en lezen, en iets bijbrengen over de geschiedenis van Nederland en de wereld, over de werking van het menselijk lichaam enzovoorts. Als de klas functioneert als een miniatuurgemeenschap komen de ‘zware’ onderwerpen als drugs en het klimaat op een natuurlijke wijze aan bod als een van de leerlingen er een vraag over stelt, in de klas of privé. Je loopt het risico dat het leed dan al geschied is, natuurlijk, maar de keerzijde van onze ‘risicomijdende opvoeding’ via school en media is het kweken van angstige, in zichzelf gekeerde kinderen, én van angstige, xenofobe volwassenen.
Drs. Frank G. Bosman
Theoloog en vader van twee kinderen (7 en 8 jaar)
|
